Teksten van anderen

Wanneer u gedichten of teksten instuurt, die u niet zelf geschreven heeft, wilt u dan de naam van de dichter/schrijver daarbij vermelden en het boek of tijdschrift waar het uit komt of ‘herkomst onbekend’? Dat voorkomt problemen in verband met auteursrechten.

Internet

Een gedeelte van de RONDZENDBRIEF wordt op Internet geplaatst. Ter bescherming van uw privacy komt uw bijdrage daarvoor slechts in aanmerking wanneer u daarbij uitdrukkelijk hebt vermeld dat u ermee akkoord gaat dat uw bijdrage ook op onze website wordt geplaatst!

Foto’s

Het plaatsen van een foto is kosteloos. Stuur ons geen foto’s waarvan u slechts één exemplaar bezit en die voor u een grote emotionele waarde hebben. Wij kunnen u niet garanderen dat er tijdens de verzending nooit iets wegraakt! Foto’s graag als afdruk of als jpg-bestand (niet in word.doc) toesturen!

Indien mogelijk ontvangt de redactie uw teksten graag per e-mail. Mocht u niet over deze technische mogelijkheden beschikken, laat u daardoor niet weerhouden ons gewoon te schrijven!

Colofon van de RONDZENDBRIEF

De RONDZENDBRIEF wordt verzorgd door:

Redactie:
Gerda van der Haak

Toos Kool

Jeannette Wolzak

Ide Wolzak

Illustraties: Karen-Anke van Galen-Wolzak

Drukwerk en verzending :

Zalsman B.V. in Zwolle

Redactieadres RONDZENDBRIEF

Ide en Jeannette Wolzak

Julianastraat 88

1756 TP ’t Zand

Telefoon: 0224-591724

E-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Adreswijzigingen en klachten over de bezorging van de Rondzendbrief naar:

Ledenadministratie

Henk Huisman

Churchillstraat 34

6441 JT Brunssum

Telefoon: 045-5641255

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Van de redactie

Vanmorgen las ik aan het eind van een column in mijn dagblad Trouw de volgende slogan van Nietsche: ‘What doesn’t kill me will make me stronger’. En de columnist voegde er veelbetekenend aan toe: “Hm”. Dat had te maken met de strekking van zijn verhaal.

Het ‘hm’ van de columnist sluit eigenlijk naadloos aan bij de bevindingen van de redactie bij een artikel wat ons werd toegestuurd voor de rubriek ‘Gelezen’. Niets dan goeds onzerzijds over het artikel. Een sterk verhaal van twee vaders in De Stem. Jan de Zeeuw en Lauran van Dongen vertellen over het verdriet wat hen trof toen hun zoon stierf. En de manier waarop zij, met onder andere steun van de Vereniging Ouders van een Overleden Kind, toch hun leven weer konden gaan leven, weer konden genieten van de mooie en goede dingen die het leven ook geeft. Het ging ons als redactie ook niet om de inhoud. Wat ik hier verder over schrijf staat dan ook geheel los van het artikel. Wij verslikten ons wat in de kop ‘Uiteindelijk verrijkt verdriet je leven’, overigens ook de slotzin van het artikel. Wat zou ik het persoonlijk graag willen, een verrijkt leven. Maar zeker in deze donkere dagen, de dagen ook met veel herinneringen, omdat mijn kind in de donkere decembermaand stierf, kan ik het niet zien. Ik voel en ervaar verlies, pijn. En dat niet omdat ik een somber mens ben, of omdat ik nog altijd omkom in mijn verdriet, of nog erger: mijn verdriet koester. Nee, ik geniet weer van het leven, ik kan het leven weer aan, ik kijk uit naar iedere nieuwe dag. En toch zie ik in de dood van mijn kind, en alle gevolgen voor de rest van mijn leven, alleen maar verarming.

En eenzaamheid. Eenzaamheid die zich vorige week van me meester maakte toen het water in Groningen steeg. Elk journaal, iedere nieuwsrubriek begon er mee. Bracht het onderwerp breedvoerig ter sprake. Gedupeerden, slachtoffers zo je wilt, werden voor het voetlicht gebracht. Aan het eind van de journaals nog een kort bericht. Drie meisjes in Huizen getroffen door koolmonoxidevergiftiging, twee kinderen overleden. ’s Avonds paste ik op mijn kleinkinderen en ik zapte wat televisieprogramma’s af. In het programma The Voice werden door sommigen bittere tranen geplengd, omdat het resultaat toch niet was waarop gehoopt was. Nieuwsuur bracht weer uitgebreid het water en de dreiging ervan. En ik, ik dacht: hoe zouden de ouders van de overleden meisjes (als ze uiteraard al zouden kijken) naar dit soort tranen, naar deze ontreddering kijken. Want alle mooie woorden als ‘uiteindelijk verrijkt verdriet je leven’ en ‘what doesn’t kill me will make me stronger’, ten spijt: Wie begrijpt er nou echt, dacht ik, wat nou de grootste ramp is die een ouder, broer, zus, opa of oma kan overkomen? Wat is rouwen om zo’n enorm verlies, eenzaam.

‘Hm’. Eén ding is duidelijk: Het ene verdriet is het andere niet en er is ook verschil in gebeurtenissen waaraan je nog net niet bent overleden.

Maar misschien moeten we over dit soort gedachten in het nieuwe jaar maar eens met elkaar van gedachten wisselen. Mooi thema wellicht voor een van de volgende Rondzendbrieven.

Wanneer u deze Rondzendbrief ontvangt is het 10 februari. Niettemin wensen we elkaar nog alle goeds voor het jaar 2012

Gerda, Ide, Jeannette, Toos