Hilda en Pierre Jetten uit Reuver zijn contactpersonen van de Vereniging Ouders van een Overleden Kind (VOOK). Zo’n drie keer per jaar helpen zij mee aan de organisatie van een inloop/contactdag waar (groot)ouders, broers en zussen van een overleden kind naar toe kunnen gaan. Aankomende zaterdag, 23 januari, is er een in het bijeenkomstcentrum Edith Stein Kapel te Bergen.

“Op een gegeven moment gebeurt je dat. Je verliest je dochter”, begint Pierre Jetten zijn verhaal. “Wij zijn lid van een vereniging waar eigenlijk niemand lid van wil zijn. Maar die wel een belangrijke bron kan zijn, in het leren omgaan met het grootste verlies dat je als ouder kan treffen. Na het overlijden van onze oudste dochter Marlou, op 27 december 2003, zijn mijn vrouw en ik met deze vereniging in contact gekomen. Sinds 2008 zijn we beiden contactouder in Limburg.”
“In de krant las ik een artikel over de Vereniging Ouders van een Overleden Kind”, vervolgt Hilda, “en dat pakte me. Daar wil ik wel eens naar toe, zei ik tegen Pierre, en we gingen naar de jaarlijkse landelijke open dag in Barneveld. Hartstikke bang waren we. Gelukkig werden we gelijk bij binnenkomst goed opgevangen. Ik zag er mensen lachen. Kan dat ook? Schoot er door mij heen. De dag vloog om. We hadden gesprekken, volgden workshops en hebben een wandeling gemaakt. Er waren wel drie vierhonderd mensen. Één grote familie.”

Herkenning
Afgelopen september hield VOOK in het Zuidlimburgse Wittem een herdenkingsdienst. Ook daarbij was het echtpaar Jetten aanwezig. Tijdens het nieuwsbulletin op L1 kwam het serene samenkomen diezelfde avond nog ter sprake.
“Een hele mooie dag”, herinnert Hilda zich. “Je weet niet wat je ziet. Ruim honderd foto’s, van overleden baby’s, militairen, stelletjes. Zo’n contactdag geeft een stuk herkenning van wat je voelt. Je hoeft maar iemand in de ogen te kijken. Je kunt je verhaal kwijt aan lotgenoten. In mijn directe omgeving hoorde ik al na drie maanden: ‘Nu zullen ze er wel overheen zijn’. Is het wel normaal dat ik nog steeds zit te huilen? Vroeg ik me dan wel eens af.
“Je krijgt ook een andere kennissenkring”, vult Pierre nuchter aan. “Er vallen er af en er komen er bij.”

Luisterend oor
“Voordat we contactouders werden hebben we een cursus gevolgd in Amersfoort”, gaat hij verder.
“Sommige deelnemers haken al na één les af omdat het ze te erg raakt. Voordat je dit werk kunt doen, moet je eerst je eigen verdriet een plek hebben kunnen geven. Het moet geen belasting vormen, maar juist voldoening geven. Hilda en ik zijn geen therapeuten. Wij bieden ouders die hun kind verloren hebben een luisterend oor.”
“Mensen die aankomende zaterdag naar Bergen willen gaan, kunnen er van op aan dat ze goed worden opgevangen”, weet Hilda. “Bij de ingang krijgen ze een papieren vlindertje waar ze de naam van hun kind op mogen zetten. Hun foto komt bij alle andere foto’s, met een sfeerlichtje. Ze worden voorzien van een kop koffie en kunnen plaatsnemen.”