Niets moet, alles mag. Ide Wolzak had mijn gevoelens niet beter kunnen verwoorden dan in “De taal van rouw 33”! Wanneer ik terugdenk aan de eerste jaren dat wij van onszelf "moesten" en van de omgeving die het zo goed voor ons vond. Alle gedachten die door je heen gaan. Met frisse tegenzin alles inpakken. Op het laatst toch nog bij Peter langs gaan, bloementjes verversen, even harken, blaadjes wegvegen en dan..... De soort paniekgevoelens vermengd met heimwee al onderweg. Wat doen wij onszelf eigenlijk aan? Helemaal blij als wij, meestal eerder, weer huiswaarts gingen. Herkenbaar van gebeurtenissen, waarbij je jezelf een vreemde vond tussen de anderen. En toen, eindelijk, hakten wij de knoop door en gingen niet meer. Wat een opluchting en bevrijding, alles doen wat vakantie inhoudt zonder dat knagende gevoel! Ide, bedankt voor je herkenbare woorden zoals zo vaak in je leesbare taal.

Ria de Groot-Entius