Het is een probleem waar vrijwel ieder mee te maken krijgt na de dood van een van de gezinsleden. Wat doen we met de spullen die hij of zij heeft nagelaten. Met name wat de kleren betreft kan hergebruik door anderen in gezin of familie nogal eens problematisch zijn. Het kan pijnlijk zijn iemand anders in de lievelingstrui van je man, zoon of dochter te zien rondlopen. Misschien draag je zelf graag een van de kledingstukken van de overledene, maar hoe kijken de anderen daar dan tegenaan?
Toen Mieke vroeg aan haar dochters of zij bepaalde kledingstukken als herinnering aan hun vader wilden hebben, zeiden ze dat niet te willen maar hun herinneringen liever aan de hand van foto’s te onderhouden. Toen ze vond dat het tijd was om de kleding te gaan opruimen en ze de eerste versleten kledingstukken weggooide, droomde haar dochter aan de andere kant van de wereld dat zij een grote lappendeken had gemaakt van die kleren.
Dat was het begin van een bijzondere ervaring voor moeder en dochters. Geen kledingstuk werd meer weggegooid maar in lapjes geknipt van 25 bij 25 cm. Bij het leeghalen van de kasten en het knippen rond de tafel kwamen de verhalen los, werden herinneringen opgehaald, al of niet verbonden met het kledingstuk dat zij onderhanden hadden.
Uiteindelijk werd er niet één herinneringskleed gemaakt, maar meerdere voor elk, in de vorm van dekens en wandkleden; dekens en wandkleden die transformeerden van ‘herinneringskleden’ in ‘troostkleden’.
Met het beschrijven van haar ervaringen is er een heel bijzonder boek ontstaan vol herinneringen, maar tevens een uitnodiging om herinneringen om te zetten in daden, in gedenken: je herinneringen vorm geven. Daarom eindigt het boek in een praktische handleiding voor ieder die zelf ook aan de slag wil gaan, met al die kleding die eigenlijk niemand wilde hebben, maar met toch eigenlijk ook te veel kostbare herinneringen eraan verbonden om ze zomaar weg te doen. Een boek waar je wat mee kunt.
Ide Wolzak
|
