Kitty Huisman houdt aanstaande zondag in Wittem een herdenkingsdienst voor ouders die een kind hebben verloren. Zelf verloor zij een zoon. “Het is voor ouders vreselijk als de naam van hun kind niet meer wordt genoemd”, weet zij.

Ivo was veertien toen hij stierf. “Een noodlottig ongeval. Hij zat in de tweede klas van het atheneum, was bij de scouting en speelde keyboard. Dan zette hij soms het raam van zijn slaapkamer open en dan riepen de buurkinderen: ‘Hé Ivo, speel nog eens voor ons!’ En dan zomaar ineens is dat afgelopen.
In het begin word je geleefd. We moesten niet alleen een begrafenis regelen, maar gingen ook naar de school waar een herdenkingsdienst voor Ivo werd georganiseerd. We kregen zijn vrienden op bezoek, die nauwelijks konden bevatten wat er gebeurd was.
Het is bijna zestien jaar geleden. Wij, mijn man en ik en onze andere zonen Patrick en Danny, kregen gelukkig meteen goede hulp. Onze huisarts zat hier in het begin elke dag. Familie, kennissen en vrienden kwamen langs en wij kregen hulp van een psycholoog.
Maar ik zocht ook herkenning, wilde de verhalen horen van andere ouders. Zo kwam ik in contact met de Vereniging van Ouders van een Overleden Kind (VOOK). Allemaal mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. En het zijn er echt veel, hoor. Mensen die een kind hebben verloren en soms zelfs twee. Als het ledenblad, De Rondzendbrief, in de bus viel, trok ik me een paar uur lang terug. Dan las ik de verhalen van de mensen die hetzelfde hebben meegemaakt als wij. Ik ging naar gespreksgroepen met lotgenoten, want daar begrepen de mensen me.
Inmiddels ben ik zelf regiocoördinator voor VOOK in Limburg. Samen met de werkgroep VOOK-Limburg wil ik mensen helpen die misschien niet zo goed opgevangen worden of die gewoon alleen maar hun verhaal kwijt willen. Want dat is het belangrijkste. Luister naar hun verhaal. Er zijn gespreksgroepen waar lotgenoten hun ervaringen uitwisselen. Niemand kijkt vreemd op van een traan. Laatst zei iemand: ‘Het voelt een beetje als familie. Simpelweg omdat je elkaar begrijpt’.
Niets raakt je zo diep als het verlies van je kind. In het begin lijkt het een onmogelijke opgave om verder te leven. Maar je móet. Ik had bijvoorbeeld nog twee andere kinderen. Voor hen wilde ik er ook zijn. En dan de feestdagen, de vakantie. Hoe ga je daarmee om? Vreselijk moeilijk allemaal. Over dit soort zaken hebben we het dan met de andere ouders. Het zijn vaak beladen bijeenkomsten.
Ouders zijn vaak teleurgesteld in hun omgeving. Vrienden blijven weg, ze worden genegeerd op straat of overvallen door vreemde vragen. Dat is heel moeilijk. Maar ik zeg altijd: ‘Wij zijn veranderd, want wij hebben een last op onze schouders gekregen. Misschien had je zelf ook wel zo gereageerd.’ Na een jaar verwacht je omgeving dat het rouwen toch wel zo'n beetje afgelopen zal zijn. Maar het tweede jaar is nog moeilijker. Het eerste jaar leef je toch in een roes, krijg je veel bezoek en informeren mensen hoe het met je gaat. Dat wordt allemaal minder, maar het gemis gaat nooit over. Hoe blij ik ook ben met mijn andere jongens. Bezorgd ben ik ook. Als de jongens, inmiddels volwassen kerels, op vakantie zijn, ben ik altijd weer heel blij als ze veilig terug zijn.
Aanstaande zondag organiseren we in Wittem een herdenkingsdienst voor alle ouders uit Zuid-Limburg die een kind hebben verloren. Jong of oud, dat maakt niet uit. En ook broers en zussen, opa's en oma's zijn welkom. Die middag draait alles om het overleden kind. Er is muziek en er zijn gedichten. Maar er staan ook foto's van de kinderen in de kerk, we maken een sterrenhemel en hun namen worden genoemd. Want dat vinden ouders vaak nog het ergste: dat de naam van hun kind niet meer wordt genoemd. Alsof niemand meer aan ze denkt. Terwijl zij hun kind nooit zullen vergeten.”