Zomer 2005

Als wij de vouwwagen inpakken helpt Bart op zijn manier mee. Alles wat ik netjes inpak, pakt hij weer uit of gooit het overhoop. En hij helpt mee door vreselijk in de weg te lopen en alles uit de bakken van de vouwwagen te trekken wat ik er zorgvuldig instop. Wij hebben er alle drie zin in! Papa Arnt heeft Bart geleerd dat de mosselman in Saint Tropez woont en Bart doet niet anders dan dat liedje zingen.
Na een laatste (…) kus en knuffel voor kleine oma en tante Elsje gaan wij op reis. Bart vindt het onderweg allemaal reuze spannend en slaapt maar weinig. Na een reis van zo’n 14 uur komen wij in Frankrijk op de camping aan. Daar is grote oma en opa Bob ook al. Wij hebben een heerlijke vakantie met onze familie en genieten volop van en met elkaar. Ook Bart. Hij geniet en speelt graag op het strand of in de zee met de surfplank en met zijn neef Thomas en nicht Lisa. Zo genieten wij intens 2 weken van elkaar.
De dag van de terugreis is Bart maar moeilijk wakker te krijgen. Het was de avond ervoor ook laat geworden in Port-Grimaud. Samen ijs eten, nog even samen dansen bij de band en een laatste (…) ritje in de draaimolen met Thomas. Dan vertrekken we, bruinverbrand en uitgerust terug naar Holland. Grote oma en opa Bob blijven nog een weekje en krijgen een laatste (…) kus en wij vertrekken huiswaarts.
Onderweg nog lunchen met z’n allen. Het is warm in de auto en wij hebben er alle drie last van. ’s Avonds stoppen wij om een hapje te eten maar Bart voelt zich niet lekker. Hij is erg warm en geeft over. Ook heeft hij koorts. Wij maken ons niet al te ongerust omdat Bart vaker last had van wagenziekte (…). Wel besluiten wij snel terug naar huis te rijden zodat Bart lekker in z’n eigen bedje kan slapen….
Onderweg wordt Bart zieker. Hij wil bij mama zitten en ik ga achterin zitten met Bart op schoot. Dat vindt Bart heerlijk en hij slaapt af en toe lekker tegen mij aan. Hij klaagt niet, huilt niet, geeft alleen aan dat hij zich niet zo lekker voelt. Mama zingt liedjes en vertelt verhaaltjes en Bart vertelt mee. Samen hebben wij het fijn en plagen wij papa.
Wel zijn wij ongerust en Arnt geeft wat meer gas om snel thuis te zijn. Wij komen ’s nachts om 4 uur thuis. Ik til Bart uit de auto en hij is erg onder de indruk van de maan en sterren. Op z’n kamertje zien wij Bart voor het eerst bij lamplicht en schrikken. Hij is erg sloom (moe?) en z’n oogjes staan dof. Bart had gepoept dus verschoon ik hem. Als ik de poep wegveeg zie ik een blauw vlekje dat paars wordt als ik er over veeg. Onze ongerustheid groeit en wij vertrouwen het niet dus rijden naar het ziekenhuis. Bij de eerste hulp aangekomen is de dienstdoende arts niet al te bezorgd…Ondertussen heeft Bart allemaal rode vlekken op z’n buik en romp. Wij zijn wel erg ongerust en maken ons vreselijke zorgen. Bart vertelt de arts wie hij is (Bat Bob Tulleten) (Bart kon de k niet zeggen) en dat hij in Frantrijt op vakantie is geweest. Volgens de arts kunnen de vlekjes ontstaan door koorts en is dat niet zorgwekkend….
Toch overlegt ze met de kinderarts in het andere ziekenhuis (wij hebben 2 locaties in onze woonplaats en de kinderafdeling is in een ander ziekenhuis, 10 minuten verderop) en stuurt ons door.
Wij hebben Bart opgepakt en zijn met eigen auto naar het andere ziekenhuis gereden. Daar aangekomen werden wij naar een kamertje gebracht en zou de arts zo komen. Op mijn verzoek om snel te komen omdat ik een heel ziek kindje heb kwam de arts-in-opleiding. Toen zij de doeken terug sloeg schrok ze, net als wij. De paars/rode vlekjes waren nu blauw en Bart zat helemaal onder. Ook keek hij steeds waziger en suf en praatte moeilijker.
“Groot alarm”. Binnen no-time stond Bart’s kamer vol apparatuur en artsen en verpleegkundigen. Wij waren zo angstig, bang en ongerust maar wisten nog steeds niet wat er aan de hand was, wel dat het goed fout was, gezien de paniek. Het enige wat Bart wilde was papa en mama naast zijn bed. Hij huilde niet, was zo lief en vroeg maar of wij wilden zingen voor hem. Dat hebben wij gedaan. Wij hebben hem telkens weer verteld hoeveel wij van hem houden en wij zongen maar zachtjes zijn liedje Twinkle Twinkle little star voor hem terwijl hij ons maar aankeek met die grote, mooie blauwe ogen van hem. Bart liet de artsen hun gang gaan, zolang hij of papa’s ogen of die van mama zag was het voor hem goed. Hij werd steeds zieker en het enige wat wij konden doen was blijven zingen en “I love you” zeggen. Een voetinfuus was uiteindelijk aangelegd. Nu pas durfde ik te vragen wat de artsen toch dachten dat Bart mankeerde?? “Wij denken aan een ernstige vorm van hersenvliesontsteking”… De grond verdween onder onze voeten. Wij begrepen dat Bart heel, heel ernstig ziek was. Ik moest huilen, Arnt gaf over, en Bart?....die veegde mijn tranen weg en riep papa bij zich. Wij zijn heel dicht bij elkaar geweest, hebben elkaar heel stevig vastgehouden met alle liefde tussen ons….Wij waren zo bang… Bart zou overgebracht worden naar WKZ in Utrecht, en werd naar de operatiekamer gebracht om geïntubeerd te worden. Vlak voordat wij naar beneden, naar de OK, zouden gaan verkrampte Bart. Hij bleef mij maar aankijken en tegen mij praten maar ik kon hem niet meer verstaan…Bart verkrampte nogmaals en ik had geen contact meer met hem, zijn ogen schoten van links naar rechts. Instinctief wist ik dat het voorbij was, dat Bart zou gaan sterven. Een groot gevoel van liefde en verdriet trof mijn hart. Bart is geïntubeerd  terwijl wij moesten wachten. Heel snel kwam de verpleegkundige ons halen met de mededeling dat “het niet goed ging en ze Bart aan het reanimeren waren”. Hoe angstig, verdrietig en bang wij ook waren, wij wilden meteen naar ons mannetje, ons zonnetje. In de OK wisten wij beiden meteen dat het nooit meer goed zou komen. Zo’n mooi, klein lijfje op zo’n grote operatietafel, allemaal slangen, veel felle lampen, die steriele lucht…en een arts die op dat kleine, ons zo lieve lijfje staat te pompen…Ik heb Bart’s ooglid opgetild maar hij was er niet meer. Arnt heeft meteen grote Nijn, Barts favoriete knuffel, bij hem neergelegd.
Wij hebben staan kijken en kijken…. Ik heb gezegd dat ze moesten stoppen met reanimeren omdat het toch geen zin meer had. Ik heb letterlijk gezegd: “laat hem gaan, laat hem gaan”. (Nu denk ik wel eens “hoe kon ik?”…)
De  arts bevestigde wat wij voelden en wij hebben Bart van de operatietafel gepakt en vastgehouden, heel dicht tegen ons aan. Samen hebben wij geschreeuwd en gehuild…en ons knulletje, onze kanjer maar geknuffeld, gewiegd en gekust. Het was kwart over zes, donderdag 28 juli 2005. Bart was overleden.
Zo eindigde onze vakantie. Een super vakantie, vol gezelligheid en samen zijn. Wij zullen nooit, nooit meer compleet zijn. Wij zullen nooit, nooit  meer “samen” zijn.

Zomer 2006

Arnt en ik hebben besloten om terug te gaan naar Port-Grimaud, naar dezelfde camping in Zuid-Frankrijk, naar dezelfde plek van vorig jaar. Men noemt ons “moedig”, men vindt het “knap”. Wij kunnen niet anders. Daar, waar wij naar teruggaan, liggen Bart zijn voetstappen. Daar is alles herinnering. Daar zijn wij voor het laatst samen compleet gelukkig geweest.
Hoe het zal zijn weten wij niet. Wij gaan het dag voor dag ervaren, zoals wij ook het afgelopen jaar dag voor dag gedaan hebben. Wel weet ik dat Bart met ons meegaat, waar wij
ook gaan!

Caroliene Tulleken-Frens