 |
 |
|
Het contactblad voor leden, contactpersonen en begunstigers van de vereniging "Ouders van een overleden kind".
De RONDZENDBRIEF verschijnt zes maal per jaar.
Kopie
De redactie ontvangt graag kopij zoals gedichten, brieven, verhalen met eigen ervaringen, met een totale omvang van ca. 1750 woorden. De redactie behoudt zich het recht voor te lange bijdragen te weigeren of in te korten. Ook opmerkingen en sug¬gesties zijn welkom. De verantwoordelijkheid voor de inhoud van de kopij blijft bij de inzender berusten.
Teksten van anderenWanneer u gedichten of teksten instuurt, die u niet zelf geschreven heeft, wilt u dan de naam van de dichter/schrijver daarbij vermelden en het boek of tijdschrift waar het uit komt of ‘herkomst onbekend’? Dat voorkomt problemen in verband met auteursrechten.
InternetEen gedeelte van de RONDZENDBRIEF wordt op Internet geplaatst. Ter bescherming van uw privacy komt uw bijdrage daarvoor slechts in aanmerking wanneer u daarbij uitdrukkelijk hebt vermeld dat u er mee akkoord gaat dat uw bijdrage ook op onze website wordt geplaatst!
Foto’sHet plaatsen van een foto is kosteloos. Stuur ons geen foto’s waarvan u slechts één exemplaar bezit en die voor u een grote emotionele waarde hebben. Wij kunnen u niet garanderen dat er tijdens de verzending nooit iets wegraakt!
Foto’s graag als afdruk (eventueel jpg bestand, niet in word.doc) toesturen! |
| |
Van de redactie
Zelfmedelijden.
Een woord dat niet in het woordenboek voorkomt, dus officieel niet bestaat. Maar toch kun je er knap last van hebben. Ik tenminste wel, zoals pas op een maandagmorgen toen er een lange werkdag voor me lag. En bovendien de overvolle groene container nog aan de straat moest. De tuinman had de week ervoor uitermate zijn best gedaan. Op hetzelfde moment bedacht ik dat het oud papier opgehaald zou worden. Ik spoedde me naar de schuur en constateerde dat ik die volle dozen ook nog op zo’n vakkundige manier moest dichtvouwen. Maar dat werd me te veel. Weliswaar met enig schuldgevoel kwakte ik ze, open en wel op de stoep. Wie weet ligt de helft ervan straks in de voor-tuin van anderen, dacht ik nog met enige gêne. Daarna spoedde ik me naar binnen om nog snel een kop koffie te drin-ken, mijn trouwe bondgenoot op momenten dat ik niet zo lekker in mijn vel zit. Even later stapte ik in de auto. Schichtig sloeg ik nog een laatste blik op de papiervoorraad. Want ja, die open dozen… Maar wat ik verwachtte, was uitgebleven. Keurig dichtgevouwen stonden ze daar, netjes in het gelid, naast al die andere dozen van uiterst nette mensen. Maar in plaats van blij te zijn over zoveel zorg, ontstak ik in woede. Ik zal toch zelf wel uitmaken op welke manier ik mijn oud papier aan de weg zet. Ik heb er toch geen boodschap aan dat mijn buurman zo’n gigantische controle freak is? Dat feit geeft hem toch nog niet het recht om, blà, blà, blà… Tijd om even tot me zelf te komen en te constateren: wat heb jij een zelfmedelijden zeg. Dat brengt je zo ver dat je spinnijdig wordt op goed bedoelende mensen. Wat een negatieve energie, vreselijk.
U begrijpt natuurlijk dat ik met bovenstaand stukje een veel diepere dimensie aan wil snijden. En afdalend naar die diepere betekenis kun je je afvragen; is het eigenlijk wel zo erg; zelfmedelijden? Mee-lijden-met-je-zelf. Wees nou eerlijk, zo opgeschreven, klinkt het al heel wat minder negatief. En overigens… is zelfmedelijden wel zo onbegrijpelijk en verkeerd als we ons zelf en anderen ons willen laten geloven?
We zijn immers niet zomaar iemand. We zijn een kostbaar mens. En ook diegenen die ons ontvielen, onze kinderen, waren en zijn kostbare mensen. Mensenkinderen die op een verschrikkelijk moment uit ons leven werden weggerukt. In plaats van de volheid van hun leven kwam de leegte, die de onverbiddelijke dood teweeg brengt.
Hans Bouma schrijft in zijn boek De taal van het troosten het volgende over zelfmedelijden. “Het is een vanzelfspre-kende reactie op iets dat je existentieel ontregelt. Dit zelfmedelijden kun je ook niet egocentrisch noemen. Zelfmedelij-den is een kwestie van zelfrespect, of zelfliefde. Het doet pijn wanneer je beneden je niveau leeft. Je had zo’n prachtig mens kunnen zijn en kijk nu toch eens. Maar er is troost, troost waarmee je jezelf mag opbeuren. Geen verdriet is zo zwaar dat het je berooft van je eigen identiteit. Ondanks alles blijf je onaantastbaar wie je was, wie je nog steeds mag zijn.” Misschien hebt u met een grote dosis zelfmedelijden de buren uitgezwaaid die schijnbaar onbezorgd op vakantie gingen. Wellicht gaat u nog vertrekken en ziet u er tegenop omdat niets meer is, zoals het was. Gaat u met lood in de schoenen en met een weemoedig gevoel op pad.
Hoe dan ook, wees lief voor uzelf en denk eraan; met je-zelf-mee-lijden, mág.
Ide, Jeannette, Gerda en Toos
|
| |
|
